Een goede vriendin van mij, Marlies de Braal, collega van mij bij Sjiep maar dan in de kledingwinkel kwam zonder werk. “Wat moet ik nou gaan doen?” “Wat zou je het liefste doen?”, was mijn vraag. “Hetzelfde!” was haar antwoord.  “Waar kwam de kleding vandaan?” Die kwam van de Waterput in Bergen op Zoom. Wij daar naartoe en de eigenaar Tinus was wel gecharmeerd van een collega winkel in Terneuzen. En de Waterput in bergen op Zoom verkocht ook langspeelplaten. “Mmmmm dat is interessant. Dat gaan we ook doen in Terneuzen.”

Dus op zoek naar een pand in Terneuzen. Dat viel niet mee. Alle winkelpanden waren bezet. Terneuzen floreerde in die tijd! Ik liep in de tijd van Sjiep over de Markt langs Albert Heijn de Noordstraat in. Alber Heijn was weg en in het pand was nu bezet door een brillenwinkel in de Noordstraat, met er achter, tegenover de speelgoedwinkel van Baaima, een winkel waar ze wijn en delicatessen verkochten en daarachter op de hoek met de Brouwerijstraat een oud pandje, het oude magazijn van Albert Heijn. Binnen gelopen bij de delicatessen van Martin Ulijn en gevraagd: “Mag ik eens kijken wat daar is?” Het bleek een leeg pand met een mooie betonnen vloer, maar helemaal zonder inhoud. “Kunnen we het huren ? Dan maak jij er een winkelpui in en kunnen wij starten.”  Zo gezegd zo gedaan. Kledingwinkel opgestart voor Marlies, de Terneuzense Waterput, met daarin (misschien wel alvast) de langspeelplaten ook een plekje gegeven. Een kleine muziekinstallatie met goede hoofdtelefoons voor het afluisteren van de platen geplaatst en zo misschien al (onbewust) de basis gelegd voor het openen van mijn Hifi-winkel.

Ik had in die periode een paar keer geroepen dat Terneuzen (lees Zeeuws Vlaanderen) een goede Hifi-winkel verdiende. Dus 2 jaar na de opening van de Waterput belde de bekende buurman en huiseigenaar van de Waterput mij ( op een donderdagmiddag om 13:02 uur ) op met de opmerking: “Jij hebt toch gezegd dat Zeeuws Vlaanderen een mooie Hifi-zaak verdiende?”  Dat had hij onthouden. “Ik ga weg uit de Havenstraat. Dus mijn pand komt leeg.” Die zelfde avond zaten we bij elkaar en om een uur of 11 kwam ik bij Hilde thuis met de opmerking: “We gaan een Hifi-winkel beginnen naast Marlies.” En ik hoorde van Hilde alleen maar terug: ” Oké! Leuk “.

Op 1 april 1987 was ik huurder van Havenstraat 1 B en konden we beginnen met een flinke verbouwing. Want de ruimte waarin ik terecht kwam was die winkel voor delicatessen en wijnen. Dus geheel betegeld en verdeeld in twee compartimenten. Dus tussen muur er uit, wanden strak gezet, doorbraak naar de Waterput gemaakt. Want de mannen die mee kwamen met de vrouwen voor kleren bij Marlies die moesten natuurlijk gemakkelijk ‘even door kunnen lopen’ naar hun hobby. De elpee’s zouden natuurlijk mee verhuizen, dus altijd een smoes om ‘even te kijken’. Dan hoorden ze mooi geluid, dan even goed luisteren, dan…. . Op 1 mei 1987 was het zo ver. Na een maand van serieus doorwerken met de beide (schoon)vaders en een groepje vrienden konden we open.

Tijdens die verbouw tijd was ik op een avond/nacht van in m’n eentje aan het doorwerken. Rond 1 uur had ik bijna de tussen muur in het pand eruit. Ik wilde net naar huis gaan, maar achteruit kijkend zag ik dat er nog maar een paar stenen onder een draagbalk zaten. ” Mmmm dat ziet er morgenochtend niet leuk uit. Bijna af, maarrr..” En dan die mannen tegen mij: “Nou ook niet veel gedaan.” Dus die moest er natuurlijk nog even uit. Een paar flinke klappen later en toen: “DJOENGGGGGG !” Het I-profiel wat op de tussenmuur lag, bleek berekend op de ondersteunende muur die ik er net onderuit had ge…….. Dus bijna was er geen ECHO-Audio geweest, want de volgende dag zou in de krant hebben gestaan:  ‘Eigenaar van nieuwe geluidswinkel is hedenmorgen gevonden onder de restanten van zijn nieuwe bedrijfsgebouw”. Maar de feiten waren gelukkig anders en de volgende ochtend kon ik stoefen dat dat muurtje er toch mooi uit was. Eindelijk konden we het formaat van de winkel overzien. Mooi, we konden verder.

Wordt vervolgd.